Birçok arkadaşım gönül işlerinde benden akıl ister.Bende mantığım çerçevesinde akıl veririm.Ama arkadaşımın egosunu rahatlatmak içinde haksız olduğu bir konuda ' haklısın' demem.Sen kendini mutlu hisset diye de sana yalan söylemem.Karşı tarafa hak verdiğim için bana kızanda oluyor.O zaman ne yapayım Poker Face'cilik oynayayım.Uyar mı?
Buluştuğumda sürekli aşk hayatını anlatan bir arkadaşım var mesela.Bu kızla buluştuğumda %80 dinleyen taraf hep ben olmuşumdur.%20'lik kısımda da dinlendiğimi düşünmüyorum açıkcası.Zaten onunla kendimi kıyasladığımda benim tekdüze bir hayatım var.Ama bazen bana şükür bile ettiriyor.Ya da içim ölü benim.Bilemedim..
Demem o ki arkadaşlarım beni yormayın.Zaten depresif bir insanım,mutsuz oluyorum hemen.Haber bile izlemiyorum yahu.Özel hayatınızda action olmasın bir kere de.Hem ben sonra tribe giriyorum.Oturduğumuzda havanın güzelliğinden, martıların sesinden bahsedelim.İstanbul'u dinleyelim gözlerimiz kapalı..
